W żegludze przybrzeżnej określa się pozycję statku na podstawie

Dokładnie tak – w żegludze przybrzeżnej najpewniejszy sposób wyznaczania pozycji statku to wykorzystanie dwóch jednoczesnych namiarów na charakterystyczne obiekty widoczne z pokładu. To tzw. metoda przecięcia namiarów. W praktyce wygląda to tak: wybierasz dwa obiekty na brzegu (np. latarnia morska i komin fabryczny), mierzysz kąty w stosunku do osi statku lub kierunku północy, a następnie nanosisz te linie na mapę. Tam, gdzie te dwie linie się przetną – masz swoją pozycję. To rozwiązanie jest zgodne z normami nawigacji klasycznej i powszechnie stosowane w praktyce portowej czy na redzie. Szczególnie na Bałtyku czy w Zatoce Gdańskiej, gdzie widoczność obiektów jest dobra, daje to naprawdę dużą dokładność. Moim zdaniem, choć GPS teraz jest na każdym kroku, to właśnie umiejętność wyznaczenia pozycji przez namiary pokazuje prawdziwe rzemiosło nawigatora. Co ciekawe, w sytuacji awarii elektroniki nadal można polegać na tej metodzie. Ważne tylko, żeby wybierać obiekty dobrze zaznaczone na mapie i nieprzesuwalne – więc żaden statek czy boja! Ucząc się tego, warto ćwiczyć z mapami nie tylko w teorii, ale i na wodzie, choćby z kompasyem ręcznym. Takie podstawy są nie do przecenienia w sytuacjach awaryjnych czy przy ograniczonej widoczności.