Na statkach w manewrach cumowniczych przy podchodzeniu dziobem do nabrzeża, w pierwszej kolejności podaje się

Szpring dziobowy to lina, którą podaje się w pierwszej kolejności, kiedy statek podchodzi dziobem do nabrzeża. Dlaczego? Otóż szpring dziobowy prowadzi się od dziobu statku w kierunku rufy, do punktu cumowniczego na kei, zwykle dalej wzdłuż nabrzeża. W praktyce pozwala to natychmiast ograniczyć ruch statku do przodu, bo szpring działa jak swoista kotwica dla dziobu – już na etapie podchodzenia, kiedy rufa jeszcze nie dotyka nabrzeża. Z mojego doświadczenia podanie szpringu dziobowego jako pierwszego mocno ułatwia kontrolę nad jednostką, daje czas na spokojne podanie kolejnych lin i precyzyjne ustawienie kadłuba przy kei. W branży morskiej jest to standardowa procedura, praktykowana na większości jednostek – zarówno w żegludze śródlądowej, jak i morskiej. Szpringi (zarówno dziobowy, jak i rufowy) stabilizują statek na nabrzeżu i zapobiegają jego przesuwaniu się wzdłuż kei, co jest szczególnie istotne podczas silnego wiatru lub prądu. Cuma dziobowa lub rufowa są podawane później, kiedy jednostka jest już mniej więcej w docelowym położeniu. Znajomość tej kolejności to podstawa bezpiecznych manewrów portowych i dobrze, żeby każdy, kto myśli o pracy na statku, miał to w małym palcu.