Największą ilość pary, jaką kocioł może wytwarzać w jednostce czasu przy dopuszczalnych parametrach produkowanej pary, nazywa się wydajnością

Wydajność maksymalna kotła to bardzo istotny parametr, z którym spotkasz się niemal w każdej dokumentacji technicznej urządzeń cieplnych. W praktyce określa ona największą ilość pary, jaką kocioł jest w stanie wyprodukować w jednostce czasu, np. w jednej godzinie, zachowując przy tym dopuszczalne parametry takie jak ciśnienie i temperatura. Te wartości są ściśle powiązane z konstrukcją kotła oraz jego stanem technicznym. Zazwyczaj producenci podają wydajność maksymalną w tonach pary na godzinę (t/h). Co ciekawe, przy doborze kotła do instalacji przemysłowej, zawsze bierze się pod uwagę właśnie wydajność maksymalną, bo to ona wyznacza tzw. limit bezpiecznego użytkowania. Gdyby przekroczyć te granice, mogłoby dojść do uszkodzenia urządzenia lub nawet zagrożenia dla ludzi. Z mojego doświadczenia wynika, że w praktyce rzadko pracuje się przez cały czas na maksymalnej wydajności – częściej jest to kilka procent mniej, żeby zostawić tzw. „zapas bezpieczeństwa”. Warto dodać, że standardy branżowe, takie jak normy PN-EN, zawsze odnoszą się do wydajności maksymalnej podczas określania skrajnych warunków pracy kotła. Ta wiedza przydaje się nie tylko podczas eksploatacji, ale i przy projektowaniu nowych instalacji parowych.