Parametr D-max określa możliwości skanera w zakresie

Parametr D-max opisuje maksymalną gęstość optyczną, jaką skaner jest w stanie poprawnie zarejestrować i rozróżnić. Mówiąc po ludzku: im wyższe D-max, tym lepsza zdolność skanera do różnicowania szczegółów i tonów w bardzo ciemnych partiach obrazu, np. w głębokich cieniach slajdu czy negatywu. W praktyce to właśnie tam najłatwiej wszystko „zlewa się w czarną plamę”, jeśli urządzenie ma słaby zakres tonalny. D-max wiąże się bezpośrednio z zakresem dynamicznym skanera. Dobry skaner do materiałów fotograficznych ma zwykle D-max w okolicach 3,6–4,0 i więcej. Dzięki temu potrafi wyciągnąć detale z gęstych, mocno naświetlonych fragmentów filmu, gdzie gęstość optyczna emulsji jest wysoka. Moim zdaniem, przy pracy ze slajdami i negatywami to jeden z kluczowych parametrów – często ważniejszy niż sama rozdzielczość w dpi, bo bez poprawnego odwzorowania cieni zdjęcie wygląda płasko i sztucznie. W praktyce widać to np. przy skanowaniu scen nocnych, wnętrz z mocnym kontrastem, garniturów, włosów czy ciemnych tkanin – skaner z wysokim D-max pokaże fakturę materiału, przejścia tonalne, subtelne różnice w czerniach, podczas gdy słabszy model zrobi z tego jednolitą plamę. W dobrych praktykach przyjmuje się, że do profesjonalnego archiwizowania materiałów fotograficznych warto wybierać skanery o możliwie wysokim D-max, właśnie po to, żeby maksymalnie zachować informacje w cieniach, które potem można jeszcze obrabiać w postprocessingu bez agresywnego podbijania szumów. To też powód, dla którego skanery dedykowane do filmów są często wyżej cenione niż zwykłe skanery płaskie – zwykle mają lepszy zakres dynamiczny, a więc i wyższy D-max.