Do nagłaśniania gitary elektrycznej najczęściej stosowany jest mikrofon o charakterystyce kierunkowości

Mikrofon kardioidalny to zdecydowanie najczęstszy wybór podczas nagłaśniania gitary elektrycznej – i to nie bez powodu. Jego charakterystyka kierunkowa sprawia, że zbiera on dźwięk głównie z przodu, a tłumi to, co wpada z boków i z tyłu. To eliminuje sporo niepożądanych szumów ze sceny czy z innych instrumentów, szczególnie w warunkach klubowych, gdzie często bywa hałaśliwie. Z mojego doświadczenia kardioida jest po prostu praktyczna – pozwala inżynierowi dźwięku ustawić mikrofon bardzo blisko głośnika wzmacniacza gitarowego i uzyskać czysty, selektywny sygnał bez brudu z otoczenia. W profesjonalnych riderach technicznych często znajdziesz wręcz wskazanie na konkretne modele kardioidalnych mikrofonów dynamicznych typu Shure SM57 czy Sennheiser e906. Taka praktyka to już niemal branżowy standard, bo przy kardioidzie rzadko pojawiają się problemy ze sprzężeniami czy zbyt dużą ilością powietrza z innych źródeł dźwięku. Co ciekawe, z mikrofonami o innej charakterystyce często eksperymentuje się w studio, ale na scenie kardioida jest niezastąpiona. Dodatkowo, taka konstrukcja mikrofonu bardzo dobrze radzi sobie z wysokimi poziomami ciśnienia akustycznego generowanymi przez gitary elektryczne – i to bez zniekształceń. Moim zdaniem, jeśli chcesz nagłaśniać gitarę na żywo i zależy Ci na przewidywalnych rezultatach, kardioida to po prostu pewniak.