Aby odtworzyć trasę drogi w terenie należy przede wszystkim posłużyć się

Plan sytuacyjny to chyba najważniejszy dokument, kiedy trzeba odtworzyć trasę drogi w terenie. Bez niego tak naprawdę trudno byłoby się połapać, gdzie droga ma przebiegać, jakie są punkty charakterystyczne, łuki, skrzyżowania czy elementy infrastruktury. To na planie sytuacyjnym widać dokładnie trasę na tle istniejącego terenu, wszelkie załamania, szerokości pasa drogowego, lokalizacje skrzyżowań, wjazdów, itp. Moim zdaniem w praktyce geodezyjnej i budowlanej, kiedy wchodzisz z ekipą w teren, najpierw bierze się plan sytuacyjny, żeby się zorientować, gdzie w ogóle masz zacząć, gdzie są osie drogi, punkty załamania, orientacyjne punkty odniesienia. Oczywiście, potem do gry wchodzą profile podłużne i przekroje, ale bez ogólnego widoku z lotu ptaka (czyli właśnie planu sytuacyjnego) byłoby to jak układanie puzzli bez obrazka na pudełku. W standardach projektowania drogowego zgodnie z normami PN-EN oraz wytycznymi GDDKiA, plan sytuacyjny stanowi podstawę wszystkich dalszych opracowań i wykonania prac w terenie. Dobrze zrobiony plan sytuacyjny pozwala uniknąć wielu błędów, bo widać na nim także przeszkody terenowe, kolizje z sieciami czy budynkami. Praktycznie każdy inżynier drogownictwa powie, że to właśnie od tego zaczyna się wytyczanie trasy na budowie, a bez tego dokumentu po prostu nie da się sprawnie i poprawnie przenieść projektu do rzeczywistości.