Na podstawie danych zawartych w tabeli wskaż rów na terenie płaskim, w którym średni spadek dna wynosi 2%. <br><br> <table><tr><th>Oznaczenie rowu</th><th>Długość rowu [m]</th><th>Głębokość rowu przy ujściu [m]</th><th>Głębokość rowu na jego końcu [m]</th></tr><tr><td>I</td><td>245</td><td>1,80</td><td>1,05</td></tr><tr><td>II</td><td>140</td><td>1,57</td><td>1,29</td></tr><tr><td>III</td><td>105</td><td>1,40</td><td>0,98</td></tr><tr><td>IV</td><td>74</td><td>1,44</td><td>1,07</td></tr></table>

Bardzo dobrze! Żeby poprawnie wskazać rów ze średnim spadkiem dna wynoszącym 2%, trzeba najpierw wyliczyć ten spadek dla każdego z podanych rowów. W praktyce stosuje się wzór: (różnica głębokości na początku i końcu rowu / długość rowu) × 100%. Dla rowu II: (1,57 m – 1,29 m) = 0,28 m. 0,28 m podzielone przez 140 m daje nam 0,002. Mnożymy przez 100% – wychodzi równo 2%. To właśnie o taki wynik chodziło w pytaniu. Tego typu zadania pojawiają się często na egzaminach zawodowych, ale też w codziennej pracy geodety czy technika melioracji, bo pozwalają określić, czy spadek jest zgodny z normami dla terenów płaskich (tu zazwyczaj od 0,5% do 2%). Za duży spadek może powodować erozję dna, a za mały – zamulenie rowu. Z mojego doświadczenia mogę dodać, że dobrze jest zawsze przeliczać takie wartości na kalkulatorze, bo nawet niewielki błąd w obliczeniach może prowadzić do złych decyzji projektowych. W praktyce, jeśli projektujesz odwodnienie terenu lub modernizujesz rowy melioracyjne, takie dane musisz mieć opanowane – od tego zależy efektywność i trwałość całego systemu. Branżowe standardy zalecają, by zawsze sprawdzać te parametry względem lokalnych warunków – czasem, w zależności od rodzaju gruntu, te 2% to absolutne maksimum. Dobrym nawykiem jest także porównywanie kilku wariantów, jeśli masz więcej rowów do wyboru. Tutaj rów II spełnia dokładnie podany warunek, więc to strzał w dziesiątkę.