Kontrola jakości humusowania i obsiania skarp polega na sprawdzeniu, czy łączna powierzchnia nieporośniętych miejsc nie przekracza 2% ich powierzchni. W tabeli podana jest powierzchnia skarp na 4 odcinkach uregulowanego cieku oraz stwierdzona w czasie wizji lokalnej powierzchnia nieporośnięta trawą. Wskaż odcinek, na którym należy wykonać roboty poprawkowe. <br><br> <table><tr><th>Odcinek</th><th>Powierzchnia skarp umocnionaprzez humusowanie i obsiew[m²]</th><th>Powierzchnianieporośnięta[m²]</th></tr><tr><td>A.</td><td>160</td><td>3,1</td></tr><tr><td>B.</td><td>240</td><td>5,2</td></tr><tr><td>C.</td><td>260</td><td>5,0</td></tr><tr><td>D.</td><td>190</td><td>3,6</td></tr></table>

Dobrze, że zwróciłeś uwagę właśnie na ten odcinek – 240 m² i 5,2 m² powierzchni nieporośniętej trawą. To taki typowy przypadek, kiedy liczby nie wydają się na pierwszy rzut oka drastyczne, ale jak się policzy procent, wychodzi problem. 2% z 240 m² to 4,8 m², tymczasem tu mamy aż 5,2 m², więc przekroczenie normy jest wyraźne. Z mojego doświadczenia wynika, że takie sytuacje najczęściej biorą się z niedokładnego przygotowania podłoża albo z kiepskiej jakości materiału siewnego – czasem też po prostu pogoda nie sprzyja, ale niezależnie od przyczyny, procedury branżowe są jasne: trzeba poprawiać, żeby bank nie odrzucił odbioru robót. W praktyce fachowcy zawsze polecają dokładnie mierzyć i nie zaokrąglać powierzchni, bo przy takich granicznych sytuacjach każdy metr się liczy. Branżowe normy – czy to WTWiORB, czy wytyczne GDDKiA – jasno mówią o akceptowalnym procencie powierzchni nieporośniętych, więc jak jest więcej niż 2%, bez poprawek się nie obejdzie. Warto też pamiętać, że taka kontrola to nie tylko formalność – chodzi też o trwałość umocnień i ochronę przed erozją, więc to naprawdę ważne w praktyce terenowej.