Na rysunku przedstawiono lico kamiennego muru

Lico muru przedstawione na rysunku to klasyczny przykład muru cyklopowego. Charakteryzuje się on użyciem dużych, nieregularnych kamieni, które są układane bez zachowania wyraźnych rzędów czy regularnych warstw. To rozwiązanie jest bardzo charakterystyczne zwłaszcza dla starszych konstrukcji, często spotykane na terenach górskich, w murach oporowych, ścianach ogrodzeń czy fundamentach. W praktyce mur cyklopowy sprawdza się tam, gdzie dostępne są duże, naturalne głazy, które ciężko dopasować do sztucznie narzuconych kształtów. Co ciekawe, przy tego typu murach siła i stabilność konstrukcji zależą nie tylko od zaprawy, ale przede wszystkim od właściwego doboru i „zazębienia” kamieni. Współcześnie w niektórych regionach mur cyklopowy uznaje się za przejaw tradycyjnego rzemiosła budowlanego oraz ciekawy element krajobrazu. Spotyka się go również w rekonstrukcjach ogrodzeń parkowych czy w elementach małej architektury. Moim zdaniem warto znać to rozwiązanie, bo czasem właśnie taki styl okazuje się najtrwalszy i najbardziej odporny na warunki pogodowe. Zasady układania murów cyklopowych przewidują minimalne obróbki kamieni i maksymalne wykorzystanie ich naturalnych kształtów, co zresztą widać na rysunku – nie widać tu symetrii ani regularności, a mimo to całość tworzy solidną strukturę. W branżowych normach podkreśla się też, żeby unikać długich, ciągłych spoin pionowych, bo to osłabia mur – dlatego właśnie nieregularność cyklopowego lica jest tak ceniona.