Przedstawiony na rysunku układ cegieł w licu muru jest charakterystyczny dla wiązania

Wiązanie polskie jest charakterystyczne dla układów cegieł, które zapewniają zarówno estetykę, jak i stabilność konstrukcji. W tym typie wiązania, cegły są ułożone naprzemiennie - jeden rząd cegieł jest umieszczony wzdłuż (cegła licowa), a następny rząd jest ustawiony wszerz (cegła główkowa). Dzięki tej technice uzyskuje się lepsze rozłożenie obciążeń, co wpływa na trwałość muru. Przykładem zastosowania wiązania polskiego może być budowa ścian nośnych w budynkach mieszkalnych, gdzie estetyka i wytrzymałość są kluczowe. Dodatkowo, ten typ wiązania często wykorzystuje się w architekturze zabytkowej, gdzie zachowanie odpowiednich proporcji i wyglądu muru ma znaczenie dla ochrony dziedzictwa kulturowego. Zgodność z tą techniką jest zgodna z wytycznymi dotyczącymi budownictwa, które podkreślają znaczenie zarówno funkcji, jak i formy w projektowaniu.