W murze, którego lico przedstawiono na rysunku, zastosowano wiązanie

Wiązanie krzyżykowe, które przedstawiono na tym rysunku, to jedno z najczęściej używanych rozwiązań w praktyce murarskiej, szczególnie w murach o znaczeniu konstrukcyjnym i estetycznym. Typową cechą tego wiązania jest naprzemienne rozmieszczenie spoin pionowych – każda kolejna warstwa cegieł jest przesunięta względem poprzedniej o pół długości cegły, tworząc charakterystyczny, bardzo regularny układ, trochę przypominający szachownicę. To rozwiązanie zapewnia bardzo dobrą stabilność muru, bo minimalizuje ryzyko powstawania długich, prostych spoin pionowych, które mogłyby osłabiać całą konstrukcję. Często można się spotkać z wiązaniem krzyżykowym w budynkach mieszkalnych, elewacjach czy nawet ogrodzeniach – nie tylko wzmacnia ścianę, ale też wygląda schludnie i estetycznie. Moim zdaniem to jedno z najbardziej uniwersalnych wiązań – i jeśli chodzi o trwałość, i o wygląd. Standardy branżowe, jak PN-EN 1996-1-1 czy zalecenia ITB, wskazują na to wiązanie jako optymalne tam, gdzie liczy się zarówno wytrzymałość, jak i równość lica. Dodatkowo, przy wykańczaniu budynków, inwestorzy często wybierają właśnie tę technikę, bo prosto się ją wykonuje i łatwo naprawia ewentualne ubytki.