Który z zabiegów konserwatorskich należy zastosować, aby zabezpieczyć nietynkowany mur wykonany z nasiąkliwego kamienia przed wnikaniem wody w głąb struktury materiału?

Hydrofobizacja to naprawdę kluczowy zabieg, jeśli chodzi o ochronę murów z kamienia nasiąkliwego, które nie mają warstwy tynku. Tak się składa, że kamień, zwłaszcza taki o otwartej strukturze, bardzo łatwo chłonie wodę – a ta w dłuższej perspektywie potrafi narobić niezłego bałaganu. Stosując hydrofobizację, zabezpieczamy powierzchnię przed wnikaniem wody opadowej i wilgoci, ale nie zamykamy całkowicie przepuszczalności dla pary wodnej. To jest super ważne, bo mur musi nadal „oddychać”. Dobre praktyki konserwatorskie – zarówno w polskich przepisach, jak i zaleceniach ICOMOS czy wytycznych Ministerstwa Kultury – wręcz podkreślają, żeby hydrofobizację stosować właśnie do takich materiałów, jak piaskowiec, cegła, czy wapienie. Preparaty hydrofobowe działają na zasadzie impregnacji: penetrują głąb porów kamienia i tworzą na ich ściankach warstwę odpychającą wodę. Z mojego doświadczenia wynika, że najlepiej sprawdzają się środki siloksanowe lub silikonowe, aplikowane metodą natryskową lub pędzlem. Efekt – woda spływa po murze jak po kaczce, a jednocześnie ściana nie łapie wilgoci, co bardzo zmniejsza ryzyko powstawania wykwitów, erozji czy nawet przemarzania materiału. Oczywiście trzeba pamiętać, żeby hydrofobizację powtarzać co kilka lat, bo środki z czasem się wypłukują. W branży budowlanej to już taki standard – lepiej zapobiegać niż potem walczyć z poważnymi zniszczeniami.