Na ilustracji przedstawiono fragment muru

To jest bardzo dobry przykład na to, jak nie powinno się uzupełniać ubytków w murze ceglanym. Na zdjęciu widać fragment muru, gdzie naprawa została przeprowadzona przy użyciu zaprawy o znacznie innym kolorze i fakturze niż oryginalna cegła. Taka praktyka jest niezgodna z podstawowymi standardami konserwatorskimi, bo wyraźnie odróżnia się od reszty ściany i szpeci całość. Moim zdaniem, w takich przypadkach powinno się stosować materiały o zbliżonych właściwościach i wyglądzie do oryginału – zarówno jeśli chodzi o barwę, jak i fakturę czy skład zaprawy. Branżowe normy, np. wytyczne Narodowego Instytutu Dziedzictwa, jasno wskazują, że ingerencje w substancję zabytkową muszą być maksymalnie dyskretne i odwracalne, a jednocześnie nie mogą zniekształcać autentyczności obiektu. Niestety, spotyka się jeszcze remonty przeprowadzone byle jak, najczęściej z powodu oszczędności albo braku wiedzy wykonawcy. Z mojego doświadczenia wynika, że dobrym rozwiązaniem jest wykonanie próbnych zapraw i dokładne dopasowanie ich do cegły oraz wcześniejsze oczyszczenie obrzeży ubytku. W praktyce taka nieestetyczna łatka szybko rzuca się w oczy każdemu, kto choć trochę zna się na budowlance, a nawet laik zauważy, że coś jest nie tak. To uczy, że warto przywiązywać dużą wagę do detali przy renowacji starych murów, bo każdy szczegół ma znaczenie dla całości.