Barwniki do farb stosowanych w technice fresku charakteryzują się odpornością na działanie

Barwniki używane do farb freskowych muszą być wyjątkowo odporne na działanie alkaliów, bo proces malowania fresku polega na nakładaniu pigmentów na świeży, wilgotny tynk wapienny. Wapno to środowisko silnie zasadowe, czyli właśnie alkaliczne. Gdyby pigment nie był odporny na alkalia, bardzo szybko by zbladł albo nawet całkiem zniknął z powierzchni, bo zasadowe środowisko rozkłada wiele barwników organicznych czy niskiej jakości pigmentów. To dlatego w technice fresku od setek lat używa się głównie pigmentów mineralnych, takich jak ziemie, tlenki żelaza, ochra czy lazuryt (ultramaryna naturalna). Nawet dzisiaj konserwatorzy zabytków szukają barwników, które przetrwają w takich warunkach bez utraty koloru. Zresztą to widać na przykładzie fresków Michała Anioła w Kaplicy Sykstyńskiej – część kolorów zachowała się świetnie przez wieki właśnie dzięki odporności chemicznej. Moim zdaniem, jeśli ktoś zabiera się za fresk, powinien zawsze pamiętać o tej zasadzie: bez odporności na alkalia nie ma co liczyć na trwałość dzieła. To jest podstawa fachowej roboty w tej technice, takie minimum praktyczne i teoretyczne.