Skałę magnezytową wypala się na klinkier magnezytowy w temperaturze około

Klinkier magnezytowy powstaje poprzez wypalanie skały magnezytowej (MgCO₃) w piecu obrotowym w temperaturach sięgających właśnie 1450–1700°C. To jest bardzo istotny zakres, bo podczas wypalania w tej temperaturze zachodzą kluczowe reakcje dekarbonatyzacji, czyli uwalnianie dwutlenku węgla z magnezytu i przejście do tlenku magnezu (MgO). Przy zbyt niskich temperaturach wypał nie będzie pełny, a powstały produkt będzie miał słabe własności mechaniczne i będzie podatny na hydratację, co w praktyce dyskwalifikuje go np. do produkcji cegieł ogniotrwałych magnezytowych. Z drugiej strony, przekroczenie 1700°C nie jest konieczne i tylko podnosi koszty produkcji bez realnych korzyści technologicznych. Moim zdaniem, dobrze pamiętać, że magnezyt jest surowcem stosowanym głównie tam, gdzie wymaga się odporności na wysoką temperaturę i działanie żrących środowisk – np. w hutnictwie stali, wyłożeniach pieców przemysłowych lub cementowniach. Według standardów branżowych, tylko klinkier wypalony w odpowiednich warunkach temperaturowych zapewnia stabilność wymiarów i odporność ogniową. Z mojego doświadczenia, temperatura wypalania to jeden z najczęstszych punktów, na którym popełnia się błędy przy produkcji materiałów ogniotrwałych. Ciekawostka – klinkier magnezytowy o dobrej spiekalności i niskiej porowatości jest praktycznie nie do zastąpienia tam, gdzie liczy się trwałość w ekstremalnych warunkach pracy.