Na powierzchni wody będzie utrzymywał się granulat

Polipropylen utrzymuje się na powierzchni wody, ponieważ ma gęstość mniejszą od gęstości wody – zazwyczaj około 0,90–0,92 g/cm³. To właśnie ta cecha sprawia, że granulat z tego tworzywa nie tonie, tylko unosi się na powierzchni. W praktyce takie właściwości mają ogromne znaczenie w sortowaniu odpadów z tworzyw sztucznych, bo bardzo łatwo można oddzielić polipropylen od cięższych plastików przy pomocy zwykłej kąpieli wodnej. Z mojego doświadczenia wynika, że ten sposób jest często wykorzystywany w małych i dużych zakładach recyklingu. Branżowe standardy, na przykład wytyczne PlasticsEurope czy normy PN-EN ISO 1183 dotyczące oznaczania gęstości, potwierdzają takie metody rozdzielania granulatu. Polipropylen spotyka się nie tylko w branży opakowaniowej – często używa się go do produkcji rur, zatyczek, pojemników czy nawet elementów wyposażenia samochodów. Co ciekawe, na lekcjach technologii polimerów zawsze podkreśla się, że lekkość i odporność na wodę czynią PP jednym z najwszechstronniejszych materiałów. Warto pamiętać, że podczas procesów przetwórstwa polipropylen daje się łatwo barwić i modyfikować, a mimo to jego podstawowa właściwość – niska gęstość – pozostaje niezmienna. To jest jeden z powodów, dla których PP jest tak popularny wszędzie tam, gdzie zależy nam na pływalności lub separacji materiałów.