Przeprowadzano analizę jakościową próbki według schematu:Badana próbka zawierała kation <br><br> <table><tr><td colspan="2">badany roztwór zawierający jony X2+</td></tr><tr><td colspan="2">+ roztwór HCl</td></tr><tr><td colspan="2">XCl2↓ biały osad</td></tr><tr><td colspan="2">+ H2O: ogrzać</td></tr><tr><td colspan="2">roztwór X2+:podzielić na 2 części</td></tr><tr><td>+ roztwór KI</td><td>oziębić</td></tr><tr><td>XI2 żółty osad</td><td>XCl2↓ biały osad</td></tr></table>

Odpowiedź Pb2+ jest prawidłowa, ponieważ ołów(II) tworzy charakterystyczny biały osad PbCl2 w reakcji z HCl. Dodatkowo, ten osad jest rozpuszczalny w gorącej wodzie, co jest kluczowym wskaźnikiem identyfikacji tego kationu. Po schłodzeniu roztworu, osad znowu się wytrąca, co potwierdza jego obecność w próbce. W reakcji z jodkiem potasu (KI), Pb2+ tworzy żółty osad PbI2, co dodatkowo potwierdza identyfikację kationu. Te właściwości chemiczne są szeroko wykorzystywane w laboratoriach analitycznych, szczególnie przy analizie jakościowej kationów. Ołów(II) jest istotnym kationem w chemii analitycznej, a jego identyfikacja ma zastosowanie w różnych dziedzinach, takich jak kontrola jakości w przemyśle chemicznym czy analiza próbek środowiskowych. Znajomość tych reakcji jest kluczowa dla każdej osoby pracującej w laboratoriach chemicznych, a wiedza o ich właściwościach i reakcjach jest zgodna z najlepszymi praktykami analitycznymi.