W tabeli przedstawiono potencjały normalne niektórych układów redox Metodą jodometryczną pośrednią ilościowo można oznaczyć <br><br> <table><tr><th>Układ redox</th><th>Potencjał normalny [V]</th></tr><tr><td>I2 + 2 e- ⟷ 2 I-</td><td>0,55</td></tr><tr><td>Pb2+ + 2 e- ⟷ Pb0</td><td>-0,13</td></tr><tr><td>Sn2+ + 2 e- ⟷ Sn0</td><td>0,15</td></tr><tr><td>Bi3+ + 3 e- ⟷ Bi0</td><td>0,23</td></tr><tr><td>Fe3+ + 1 e- ⟷ Fe2+</td><td>0,77</td></tr></table>

Metoda jodometryczna pośrednia jest powszechnie stosowana w analizie chemicznej do ilościowego oznaczania substancji utleniających, takich jak Fe(III). W tym przypadku Fe(III) ma wyższy potencjał normalny (0,77 V) niż jod (0,55 V), co umożliwia mu utlenienie jodków do jodu. Proces ten opiera się na zasadzie redoks, gdzie substancja o wyższym potencjale utleniającym (Fe(III)) może zredukować substancję o niższym potencjale (jodki) do jej bardziej utlenionej formy (jod). Metoda ta jest szczególnie przydatna w analizach środowiskowych i chemicznych, gdzie dokładność i precyzja są kluczowe. Przykładem zastosowania tej metody może być oznaczanie zawartości żelaza w próbkach wody pitnej, co jest zgodne z normami jakości wody. Dzięki tej metodzie można uzyskać wiarygodne wyniki, które są niezbędne do monitorowania stanu wód oraz przestrzegania przepisów prawnych dotyczących ochrony środowiska.