Wiklinę iwę nazywa się również

Wiklina iwa, fachowo znana jako Salix caprea, w środowisku fachowców i praktyków bardzo często występuje pod nazwą „wierzba kozia” albo po prostu „kozia”. To nie jest przypadek – jej charakterystyczną cechą są duże, miękko owłosione kotki, które pojawiają się już wczesną wiosną i kojarzą się z sierścią kozy. Moim zdaniem to bardzo wdzięczna roślina, zwłaszcza jeśli chodzi o zastosowania praktyczne. Oprócz tego, że jest elementem krajobrazu wiejskiego i miejskiego, często wykorzystywana jest w plecionkarstwie, do wyplatania koszy, ogrodzeń czy nawet w budownictwie ekologicznym (np. faszynowanie brzegów rzek). Branża ogrodnicza również docenia tę odmianę wikliny za jej odporność na trudne warunki glebowe – świetnie sprawdza się tam, gdzie inne wierzby mają z tym problem. Warto też zauważyć, że wierzba kozia jest jednym z najważniejszych źródeł pożytku dla pszczół wczesną wiosną, więc jej obecność w krajobrazie ma znacznie szerszy kontekst, niż się na pierwszy rzut oka wydaje. Jest po prostu bardzo uniwersalna i nie bez powodu jej popularność utrzymuje się od pokoleń.