Tarcica iglasta obrzynana o grubości 19÷45 mm zaliczana jest do desek, jeżeli jej minimalna szerokość wynosi

Tarcica iglasta obrzynana, jeśli jej grubość mieści się w zakresie od 19 do 45 mm, a minimalna szerokość wynosi 75 mm, klasyfikowana jest jako deska – tak mówi norma PN-D-96002:2002 oraz większość podręczników branżowych. To nie jest przypadkowy próg – wynika on z praktyki produkcyjnej i użytkowej. W budownictwie oraz w stolarstwie deski o takiej minimalnej szerokości są uznawane za przydatne np. do poszycia dachów, ścian czy podłóg. Gdyby szerokość była mniejsza, np. 50 mm, to elementy takie częściej traktowane byłyby już jako listwy, które mają zupełnie inne zastosowania i nie spełniają wymogów wytrzymałościowych czy montażowych typowych dla desek. Wspomniana norma pozwala na jednoznaczną identyfikację materiału już na etapie zamówień czy projektowania. Moim zdaniem, znajomość tych granicznych parametrów ułatwia codzienną komunikację na budowie. Praktycznie rzecz biorąc, jeżeli zamawiasz tartakowi deski, a podasz szerokość poniżej 75 mm, możesz dostać materiał, który nie będzie się zachowywał jak typowa deska (bo będzie zbyt wąski i podatny na paczenie). Często myli się te parametry, szczególnie gdy ktoś nie miał okazji pracować z dokumentacją techniczną. Jeszcze ważna rzecz: dla grubszych elementów, jak belki czy krawędziaki, obowiązują już zupełnie inne klasyfikacje i minimalne wymiary. Z mojego doświadczenia wynika, że te podziały, choć z pozoru sztywne, bardzo pomagają uniknąć nieporozumień przy odbiorze materiału, a potem – przy montażu na budowie.