Właściwość organu administracji publicznej do podjęcia decyzji w postępowaniu administracyjnym, określana na podstawie miejsca zamieszkania strony, nazywa się właściwością

Właściwość miejscowa organu administracji publicznej odnosi się do zdolności danego organu do rozpatrywania spraw w określonym rejonie, który jest związany z miejscem zamieszkania strony postępowania. W polskim prawie administracyjnym, zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego, właściwość miejscowa jest ustalana na podstawie stosunków geograficznych i lokalnych, co zapewnia, że sprawy są rozpatrywane przez organy, które mają bezpośredni kontakt z danym obszarem. Przykładem zastosowania tej właściwości może być sytuacja, gdy osoba składa wniosek o pozwolenie na budowę w miejscu, gdzie planuje inwestycję. Wówczas organ administracji architektoniczno-budowlanej właściwy dla danego terenu będzie właściwy do rozpatrzenia sprawy. Zastosowanie właściwości miejscowej w praktyce ma na celu ułatwienie dostępu do instytucji publicznych oraz zapewnienie, że decyzje są podejmowane z uwzględnieniem lokalnych uwarunkowań. Dobre praktyki wskazują, że ustalanie właściwości miejscowej powinno być przejrzyste i zgodne z zasadami równości oraz proporcjonalności w dostępie do sprawiedliwości administracyjnej.