Przedsiębiorstwo produkcyjne wytwarza opakowania w dwóch rozmiarach. W celu ustalenia jednostkowego kosztu wytworzenia zastosowano metodę kalkulacji podziałowej współczynnikowej. Korzystając z danych zamieszczonych w tabeli, ustal jednostkowy koszt wytworzenia wyrobów gotowych. <br><br> <table><tr><th>Nazwa wyrobu/opakowania</th><th>Ilość w szt.</th><th>Współczynnik</th><th>Koszt wytworzenia wyrobów gotowych</th></tr><tr><td>„X"</td><td>200</td><td>1</td><td rowspan="2">1 200 zł</td></tr><tr><td>„Y"</td><td>100</td><td>2</td></tr></table>

Poprawna odpowiedź to jednostkowy koszt wytworzenia 3 zł dla wyrobu "X" oraz 6 zł dla wyrobu "Y". Aby dojść do tego wyniku, kluczowe było zastosowanie metody kalkulacji podziałowej współczynnikowej. Proces ten polega na ustaleniu ilości jednostek umownych przez zsumowanie iloczynów liczby sztuk oraz odpowiednich współczynników dla obu wyrobów. Następnie całkowity koszt wytworzenia dzielimy przez sumę jednostek umownych, co pozwala na uzyskanie jednostkowego kosztu wytworzenia. Aby obliczyć koszty jednostkowe dla poszczególnych wyrobów, konieczne było pomnożenie uzyskanego jednostkowego kosztu przez współczynniki przypisane do każdego z wyrobów. Takie podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie rachunkowości zarządczej, które zalecają precyzyjne ustalanie kosztów jednostkowych, aby wspierać podejmowanie decyzji operacyjnych oraz strategicznych. Dobrym przykładem zastosowania tej metody jest branża produkcyjna, gdzie różne wyroby mogą wymagać różnych nakładów pracy i materiałów, a tym samym różnorodnych kosztów przypisanych do ich wytworzenia.