Z zamieszczonych w tabeli wyników badania poprawności działania wyłączników różnicowoprądowych wynika, że <br><br> <table><tr><th>Wyłącznik nr</th><th>Znamionowy prąd różnicowyIΔn</th><th>Zmierzony różnicowy prąd zadziałaniaIΔ</th></tr><tr><td>1</td><td>30 mA</td><td>10 mA</td></tr><tr><td>2</td><td>500 mA</td><td>200 mA</td></tr></table>

Podstawową funkcją wyłączników różnicowoprądowych (RCD) jest ochrona przed porażeniem elektrycznym poprzez szybkie odcięcie zasilania w przypadku wykrycia prądu upływu. Standardowe wartości znamionowe prądów różnicowych, takie jak 30 mA i 500 mA, określają maksymalny dopuszczalny prąd upływu, przy którym wyłącznik powinien zadziałać. Wartości te są zgodne z normami, które zapewniają bezpieczeństwo użytkowników instalacji elektrycznych. Dla wyłącznika nr 1, o znamionowym prądzie różnicowym 30 mA, zmierzony prąd zadziałania wynosi 10 mA, co oznacza, że wyłącznik zadziała przy niższym niż wymagany prądzie upływu. Chociaż teoretycznie może to wydawać się korzystne, w praktyce oznacza to, że wyłącznik może zadziałać w nieprzewidywalnie częstych sytuacjach, co może prowadzić do fałszywych alarmów. Dla wyłącznika nr 2, znamionowy prąd różnicowy wynosi 500 mA, a zmierzony prąd zadziałania to 200 mA. Podobnie jak w przypadku wyłącznika nr 1, również tutaj wyłącznik działa przy niższym prądzie, niż wymagane 500 mA. Choć nie stanowi to bezpośredniego zagrożenia, to jednak odbiega od zalecanych standardów, które są kluczowe dla zapewnienia niezawodności i bezpieczeństwa. Normy IEC 61008 i IEC 61009 jasno określają, że wyłączniki różnicowoprądowe powinny działać w zakresie znamionowego prądu różnicowego, co zapewnia optymalne bezpieczeństwo i niezawodność. Dlatego w praktyce, choć oba wyłączniki technicznie działają, to z punktu widzenia zgodności z normami nie są one prawidłowe.