Na podstawie wykresu przedstawiającego zmiany temperatury parowania w funkcji czasu podczas pracy układu chłodniczego określ, który element został zastosowany w tym układzie.

Automatyczny zawór rozprężny (AZR) to naprawdę ciekawy element w układach chłodniczych, bo jego główną cechą jest utrzymywanie stałego ciśnienia parowania – co widać właśnie na tym wykresie. Po otwarciu zaworu temperatura parowania szybko spada i potem utrzymuje się na stałym poziomie przez cały czas pracy sprężarki. Tak zachowuje się układ sterowany automatycznym zaworem rozprężnym, bo zawór ten reaguje typowo tylko na ciśnienie po stronie parownika. W praktyce, takie rozwiązanie jest stosowane tam, gdzie nie zależy nam na bardzo precyzyjnej regulacji ilości czynnika chłodniczego w szerokim zakresie obciążeń cieplnych, tylko na prostocie i stabilnej pracy. Spotyka się to często w małych ladach chłodniczych, zamrażarkach czy nawet w starszych lodówkach sklepowych, gdzie nie jest wymagane dynamiczne dostosowywanie się do zmiennego obciążenia cieplnego. Zgodnie z podręcznikami do chłodnictwa, np. normami PN-EN 378, automatyczne zawory rozprężne są zalecane do instalacji o stałym lub przewidywalnym obciążeniu. Warto jeszcze dodać, że taki sposób regulacji jest łatwy w serwisowaniu i raczej niezawodny, ale nie nadaje się do bardziej złożonych układów – tam już lepiej sprawdza się termostatyczny lub elektroniczny zawór rozprężny. Moim zdaniem, jeżeli na wykresie widzimy długą, równą linię temperatury parowania podczas pracy, to praktycznie pewniak, że mamy do czynienia z AZR.