Który rodzaj kondensatora przedstawiono na ilustracji?

Wybranie kondensatora elektrolitycznego jest tutaj jak najbardziej trafne. Na zdjęciu widać typową cylindryczną obudowę z aluminiową puszką, nadrukowaną biegunowością oraz dużą pojemnością 6800 µF przy napięciu 25 V – to klasyczne cechy kondensatorów elektrolitycznych. Tego typu elementy mają zazwyczaj oznaczony minus (ciemny pasek z oznaczeniem „−”) oraz dłuższą końcówkę jako plus, co jest bardzo ważne przy montażu, bo są to kondensatory spolaryzowane. W praktyce stosuje się je głównie w zasilaczach do wygładzania napięcia po prostowniku, w układach filtrujących, w torach zasilania urządzeń elektronicznych, przy rozruchu niektórych silników jednofazowych (choć tam częściej stosuje się inne wykonania). Moim zdaniem, każdy kto składał kiedyś prosty zasilacz, kojarzy właśnie takie „puszki” na płytce. W dobrych praktykach montażu zwraca się uwagę na pracę poniżej napięcia znamionowego i w odpowiedniej temperaturze, bo kondensatory elektrolityczne starzeją się, tracą pojemność i rośnie im ESR. Normy i zalecenia producentów kładą nacisk na poprawną polaryzację, unikanie przepięć oraz dobór odpowiedniego marginesu napięcia, najczęściej 20–50% powyżej spodziewanego napięcia pracy. Dodatkowo warto pamiętać, że kondensatory elektrolityczne mają stosunkowo dużą tolerancję pojemności i nie nadają się do precyzyjnych obwodów rezonansowych, ale za to świetnie sprawdzają się tam, gdzie trzeba dużej pojemności przy stosunkowo małych rozmiarach i akceptowalnych kosztach. W serwisie spotyka się często spuchnięte lub wylane elektrolity w zasilaczach impulsowych – to typowa usterka, którą warto umieć rozpoznać już na pierwszy rzut oka.