Odpady ze wzbogacania węgla kamiennego <u>nie są</u> używane do produkcji

Piaski płukane to materiał, który powstaje przede wszystkim w procesach wydobycia i przeróbki piasków naturalnych, a nie z odpadów po wzbogacaniu węgla kamiennego. Odpady te, zwłaszcza muły i łupki powęglowe, mają zupełnie inne właściwości fizykochemiczne i granulometryczne niż typowy piasek płukany wymagany w budownictwie czy drogownictwie. Piasek płukany musi spełniać określone normy, na przykład dotyczące składu ziarnowego, czystości i zawartości domieszek ilastych. Odpady z wzbogacania węgla raczej nie nadają się do takich zastosowań, bo mają frakcje drobniejsze, wiele drobnych cząstek ilastych, są często zanieczyszczone węglem resztkowym albo siarczanami. W praktyce, te odpady raczej wykorzystywane są jako surowiec do produkcji kruszyw sztucznych i lekkich (np. keramzytopodobnych), a po odpowiednim dosuszeniu – czasem jako komponent do paliw przemysłowych (tzw. muły energetyczne). Często spotyka się ich zastosowanie w rekultywacji terenów pogórniczych, jako podsypki czy materiał do budowy nasypów, ale nie do produkcji piasku płukanego. Moim zdaniem, to fajny przykład na to, jak ważne jest dokładne rozróżnienie cech materiału i wymagań technologicznych – nie wszystko, co sypkie i drobne, nadaje się do tych samych zastosowań.