W wyniku przesiania nadawy na przesiewaczu sitowym dwupokładowym

To jest dokładnie to, czego oczekuje się po zrozumieniu zasady działania przesiewacza sitowego dwupokładowego. Taki przesiewacz ma dwa pokłady sit, czyli dwa różne poziomy o określonej wielkości oczek. Materiał wsadowy trafia na górne sito, gdzie zostaje oddzielona najgrubsza frakcja, która nie przechodzi przez oczka – to tzw. nadziarno. To, co przeleci przez górne sito, trafia na drugie, niższe sito, które jest drobniejsze. Tam z kolei zostaje zatrzymana kolejne, średnia frakcja (przez niektorych nazywana podziarnem z pierwszego, a nadziarnem z drugiego pokładu), a najdrobniejsze ziarna przechodzą przez oba sita i trafiają na sam dół jako podziarno. Ostatecznie więc zawsze powstają trzy klasy ziarnowe: nadziarno z pierwszego pokładu, nadziarno z drugiego pokładu (czyli środkowa frakcja) oraz podziarno z drugiego pokładu. Sprawdza się to w praktyce na każdym nowoczesnym zakładzie przeróbczym, bo taki układ pozwala na bardzo efektywną segregację materiału i minimalizuje straty sortymentów. Moim zdaniem każdy, kto choć raz był na hali przeróbczej czy prowadził kontrolę uziarnienia, od razu to zauważy. Takie rozwiązanie jest też zalecane przez producentów przesiewaczy i opisane w literaturze branżowej – warto, jeśli się interesujesz, spojrzeć choćby do podręcznika R. Kleszczyńskiego. W praktyce bardzo często później każda z tych frakcji trafia do dalszych procesów: grube do kruszenia, średnie do kontroli jakości, drobne czasem nawet do flotacji. To podstawa całego procesu klasyfikacji mechanicznej.