Które uziarnienie powinien mieć rozdrobniony węgiel kamienny, który ma być poddany wzbogacaniu flotacyjnemu?

Rozdrobnienie węgla kamiennego do zakresu 0–1 mm jest kluczowe, jeśli planujemy skuteczną flotację tego surowca. Po pierwsze, właśnie w tym przedziale granulometrycznym osiąga się najlepszy kontakt cząstek węgla z reagentami flotacyjnymi oraz pęcherzykami powietrza. W praktyce przemysłowej wydajność procesu flotacji gwałtownie spada przy większych frakcjach, bo grubsze ziarna mają tendencję do opadania i nie przylegają do pęcherzyków tak łatwo. Flotacja, czyli wydzielanie węgla z mieszaniny na podstawie różnic w zwilżalności, po prostu działa najlepiej przy bardzo drobnym uziarnieniu. Moim zdaniem, wielu operatorów czasem próbuje wrzucić do flotacji ziarna 1–2 mm lub większe, ale efektywność wtedy spada i marnuje się dużo materiału. Ogólnie przyjęte standardy w kopalniach oraz zakładach przeróbki mechanicznej określają zakres 0–1 mm jako optymalny dla flotacji węgla kamiennego. Testy laboratoryjne i praktyka zakładowa to potwierdzają. Warto też wiedzieć, że zbyt drobne rozdrobnienie (np. <0,045 mm) też nie zawsze jest korzystne, bo może powodować większe zużycie reagentów i straty przez przenoszenie drobnych cząstek z odpadami. Ale ogólnie rzecz biorąc, zakres 0–1 mm to taki złoty środek – bardzo dobry kompromis między wydajnością, kosztem rozdrabniania i skutecznością odzysku w flotacji. Z mojego doświadczenia taka granulacja daje najlepsze rezultaty na produkcji, a i technicy laboratoryjni zawsze na to stawiają.