W procesie wzbogacania osadowych rud miedzi odpady ostateczne są otrzymywane podczas procesu flotacji

Odpady ostateczne w procesie wzbogacania osadowych rud miedzi rzeczywiście powstają podczas flotacji głównej. W praktyce wygląda to tak, że po wstępnym rozdrobnieniu i klasyfikacji ruda trafia na kolejne etapy flotacji – najpierw jest flotacja wstępna, gdzie oddziela się część niepotrzebnych minerałów skalnych. Dopiero flotacja główna odpowiada za oddzielenie głównej części koncentratu miedziowego od pozostałych skał płonnych. To właśnie w tym momencie uzyskujemy zarówno koncentrat, jak i odpady ostateczne, czyli tzw. flotokoncentraty i flotoodpady. Moim zdaniem, znajomość tego podziału jest bardzo przydatna, bo pozwala lepiej zrozumieć, jak działa cała linia technologiczna w zakładach przeróbczych, a także dlaczego tak ważne jest, by parametry flotacji głównej były optymalnie dobrane. W branży przyjęło się, że to właśnie flotacja główna ma decydujący wpływ na jakość końcowego produktu oraz ilość powstających odpadów – dlatego operatorzy szczególnie skupiają się na kontroli tego etapu, monitorując m.in. stężenie odczynników czy parametry napowietrzania. Z mojego doświadczenia wynika, że błędne ustawienie flotacji głównej od razu skutkuje wzrostem strat metali, co przekłada się na niższą wydajność ekonomiczną całego procesu. Warto też pamiętać, że odpady powstałe na tym etapie trafiają zwykle na składowiska odpadów flotacyjnych, a ich właściwe utylizowanie jest zgodne z zasadami ochrony środowiska.