Którą frakcję (wielkość ziaren) można skierować do procesu flotacji rud cynkowo-ołowiowych?

Prawidłowo wskazałeś, że do flotacji rud cynkowo-ołowiowych kieruje się frakcję poniżej 1 mm. Wynika to z zasad procesu flotacji, gdzie efektywność rozdziału minerałów zależy w dużej mierze od rozmiaru ziaren. Im ziarno drobniejsze, tym większa powierzchnia kontaktu z pęcherzykami powietrza, co sprzyja przyczepianiu minerałów użytecznych i ich wynoszeniu do piany flotacyjnej. Moim zdaniem to bardzo praktyczna sprawa – w zakładzie przeróbczym najpierw rozdrabniamy rudę, a potem przesiewamy ją, żeby oddzielić właśnie tę drobną frakcję. Z doświadczenia wiem, że jeśli do flotacji trafią zbyt duże ziarna (np. powyżej 1 mm), to skuteczność odzysku cynku i ołowiu drastycznie spada, bo ciężko je oderwać od masy i unieść do piany. W branży przyjęło się, że najefektywniejsze jest wzbogacanie ziaren o wielkości od 0,02 do 1 mm. Frakcje grubsze zazwyczaj albo wracają na dalsze rozdrabnianie, albo są kierowane na inne procesy (np. grawitacyjne). Taką praktykę znajdziesz w każdym nowoczesnym zakładzie przeróbczym; to też standard opisany w literaturze technicznej związanej z flotacją metali nieżelaznych. Co ciekawe, czasem nawet drobniejsze frakcje (poniżej 0,02 mm) mogą sprawiać trudności w procesie, bo mają tendencję do unoszenia się z wodą (tzw. szlam), ale to już historia na inną okazję. Najważniejsze jednak, że poniżej 1 mm to granica bardzo sensowna i potwierdzona praktyką.