Drobnoziarniste odpady powęglowe <u>nie są wykorzystywane</u> jako

Drobnoziarniste odpady powęglowe, które powstają głównie podczas przeróbki mechanicznej węgla, mają specyficzne właściwości fizykochemiczne i dlatego ich zastosowania są dość mocno ograniczone. Nie wykorzystuje się ich jako surowca podstawowego do procesu wzbogacania kaolinu – to dość logiczne, bo kaolin to zupełnie inny rodzaj surowca, głównie z grupy glinokrzemianów, a jego wzbogacanie polega na usuwaniu zanieczyszczeń mineralnych, a nie domieszaniu odpadów węglowych. W praktyce przemysłowej nie spotyka się technologii, gdzie odpady powęglowe dodawano by do procesu wzbogacania kaolinu – byłoby to wręcz wbrew zasadom i normom jakościowym. Moim zdaniem, takie odpady powęglowe znacznie lepiej sprawdzają się jako paliwo (choć mają niższą wartość opałową), służą do regulowania procesów spalania w paleniskach, a także są wykorzystywane jako składnik mieszanek energetycznych, czy nawet do produkcji niektórych paliw specjalnych. To jest zgodne z obecnymi wytycznymi dotyczącymi racjonalnego gospodarowania odpadami i ich wtórnego wykorzystania w energetyce. Warto zauważyć, że każda technologia przeróbcza ma swoje wymagania co do jakości surowca – w przypadku kaolinu wymaga się bardzo niskiej zawartości materii organicznej i węglanów, więc obecność drobnoziarnistych odpadów powęglowych byłaby wysoce niepożądana i uniemożliwiłaby uzyskanie produktu o wymaganych parametrach. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami branżowymi.