Stosunek wymiaru największego ziarna zawartego w nadawie przeznaczonego do kruszenia, do wymiaru największego ziarna kruszywa nazywa się

Graniczny stopień rozdrabniania to pojęcie, które bardzo często przewija się w technologii przeróbki mechanicznej kopalin i w zasadzie jest jednym z podstawowych parametrów przy projektowaniu węzłów rozdrabniania. Wyrażany jest jako stosunek wymiaru największego ziarna nadawy, czyli tego, które trafia do maszyny kruszącej, do wymiaru największego ziarna produktu końcowego, czyli kruszywa po rozdrobnieniu. Przykładowo: jeśli do kruszarki trafia kamień o wymiarze 100 mm, a po kruszeniu największy uzyskany okruch ma 10 mm, to graniczny stopień rozdrabniania wynosi 10. To naprawdę przydatna informacja – pozwala oszacować, ile stopni rozdrabniania będzie potrzebnych, jak dobrać odpowiedni sprzęt oraz czy efektywność procesu jest zgodna z normami branżowymi. W praktyce projektanci instalacji korzystają z tego parametru, żeby uniknąć zarówno przewymiarowania maszyn (co jest drogie), jak i niedoszacowania ich możliwości (co z kolei prowadzi do zatorów lub niedorozdrobnionego produktu). Moim zdaniem, znajomość tego pojęcia to absolutna podstawa, jeśli ktoś myśli o pracy nie tylko w laboratorium, ale także na zakładzie przeróbczym. Z doświadczenia wiem, że precyzyjne określenie granicznego stopnia rozdrabniania pomaga unikać wielu technicznych wpadek i jest doceniane przez inżynierów nadzorujących produkcję.