Do minerałów kowalnych, podatnych na walcowanie i rozciąganie należy

Miedź to jeden z klasycznych przykładów minerałów wykazujących kowalność i podatność na walcowanie oraz rozciąganie. W praktyce przemysłowej właśnie te cechy decydują, że miedź znajduje tak szerokie zastosowanie – na przykład w produkcji przewodów elektrycznych, blach, rur i taśm. Materiał ten nie tylko można rozklepać młotkiem na cienką blaszkę (co jest właśnie esencją kowalności), ale też da się go ciągnąć i formować bez pękania, a to ogromny atut w elektryce i budownictwie. Branżowe normy, jak PN-EN 1976 czy PN-EN 13601, dokładnie opisują wymagania dotyczące czystości i właściwości fizycznych miedzi przeznaczonej do takich zastosowań. Moim zdaniem, trudno znaleźć drugi tak wdzięczny materiał do obróbki plastycznej – nawet w szkolnych warsztatach to właśnie miedź często służy do nauki podstawowych operacji mechanicznych. Warto też wspomnieć, że miedź jest odporna na korozję, a przy tym bardzo dobrze przewodzi prąd i ciepło – to nie przypadek, że do dziś nie znalazła sobie sensownego zamiennika np. w elektroinstalacjach. Kowalność to klucz pojęciowy, bo nie każdy metal się tym może pochwalić, a już na pewno nie minerały niemetaliczne. W przemyśle mówi się wręcz, że miedź „lubi młotek i walce”, co dobrze oddaje jej charakter.