Do których badań <b>nie będzie przydatny</b> georadar powierzchniowy?

Georadar powierzchniowy, czyli GPR (Ground Penetrating Radar), to narzędzie, które świetnie sprawdza się w badaniach płytkich struktur geologicznych, na przykład przy rozpoznawaniu pustek krasowych, warstw gruntu, czy wykrywaniu płytkich powierzchni poślizgu osuwisk. GPR stosujemy też w hydrologii do identyfikacji stref saturacji i wód gruntowych, bo dobrze wyłapuje kontrasty dielektryczne między warstwami o różnej wilgotności. Natomiast jeśli chodzi o poszukiwania złóż gazu ziemnego – tu już sprawa wygląda inaczej. GPR zupełnie nie nadaje się do badania głębokich struktur, które są typowe dla złóż gazu. Złoża gazu ziemnego zazwyczaj zalegają na głębokościach rzędu setek, a nawet kilku tysięcy metrów, a georadar w praktyce ma zasięg do około 30 metrów, czasem trochę więcej w wyjątkowo korzystnych warunkach (np. na suchych piaskach). Standardy branżowe i praktyka pokazują, że do tego typu poszukiwań używa się metod sejsmicznych, jak refleksyjna sejsmika czy nawet grawimetria. Georadar nie jest w stanie przeniknąć tak głęboko, nie uzyskamy też tak szczegółowych danych o strukturze skał zbiornikowych i uszczelniających. Moim zdaniem nie ma sensu marnować czasu na GPR, gdy zależy nam na rozpoznawaniu złóż na dużych głębokościach, bo to po prostu nie ta półka sprzętu. Lepiej skupić się na metodach dedykowanych do geologii naftowej czy gazowniczej, gdzie sprawdzone są zupełnie inne technologie pomiarowe.