Geofizyczne metody poszukiwania złóż opierają się na

Najważniejsza sprawa w geofizyce to właśnie wykrywanie różnic we właściwościach fizycznych skał, rud i minerałów względem ich otoczenia. To pozwala nam zlokalizować potencjalne złoża bez konieczności wiercenia na ślepo, co jest przecież kosztowne i ryzykowne. Moim zdaniem, to cała esencja metod geofizycznych – czy to metoda sejsmiczna, czy grawimetryczna, magnetyczna albo elektryczna – każda z nich polega na pomiarze jakiegoś parametru fizycznego, który powinien zmieniać się, gdy trafiamy na coś innego niż zwykła skała. Na przykład, rudy metali często mają wyraźnie wyższe przewodnictwo elektryczne niż otaczające je skały, albo inny skład magnetyczny – i właśnie na tych kontrastach bazujemy, planując badania. Z mojego doświadczenia wynika, że bez umiejętności dostrzeżenia i analizy tych różnic geofizyka traci sens praktyczny. To podejście jest powszechnie stosowane w przemyśle surowcowym na całym świecie – na przykład w standardzie prac poszukiwawczych w kopalniach miedzi, węgla czy złota. Często zanim ktokolwiek w ogóle pomyśli o odwiertach, robi się setki czy tysiące pomiarów powierzchniowych i analizuje się anomalię geofizyczne, czyli właśnie miejsca, gdzie coś jest „innego” niż reszta podłoża. Geofizyka pozwala więc zaoszczędzić mnóstwo pieniędzy i czasu, bo dzięki niej można zawęzić obszar potencjalnych wierceń. Praktyka pokazuje, że to nie podobieństwa, a właśnie różnice są najbardziej wartościowe w procesie odkrywania złóż.