Według systemu waloryzacji geoturystycznej złe położenie obiektu względem szlaków turystycznych określa się, jeśli obiekt znajduje się w odległości powyżej

System waloryzacji geoturystycznej dość precyzyjnie podchodzi do kwestii dostępności obiektów, bo to właśnie lokalizacja względem szlaków turystycznych ma ogromne znaczenie dla potencjalnych odwiedzających. Jeśli obiekt geoturystyczny znajduje się dalej niż 200 m od wyznaczonego szlaku, uznaje się, że jego położenie jest niekorzystne. Wynika to z praktycznych doświadczeń – turyści, zwłaszcza ci mniej doświadczeni czy z dziećmi, raczej nie będą chcieli nadkładać drogi albo przedzierać się przez nieprzygotowany teren. Standardy branżowe, takie jak te zalecane przez Polskie Towarzystwo Geoturystyczne czy wskazania Międzynarodowego Stowarzyszenia Geoturystyki, też podkreślają, że komfortowy dystans od szlaku do obiektu powinien mieścić się w granicach 100–200 metrów, najlepiej z przygotowaną ścieżką. Moim zdaniem, na co dzień widać to przy ocenach atrakcyjności różnych miejsc – nawet bardzo ciekawe obiekty często tracą na popularności, jeśli są daleko od szlaku. W praktyce projektanci tras i ścieżek edukacyjnych powinni już na etapie planowania starać się minimalizować tę odległość. Z doświadczenia wiem, że nawet 250 metrów przez gęste zarośla skutecznie odstrasza większość osób, co źle wpływa na waloryzację całego obiektu. Dlatego ta granica 200 m nie jest przypadkowa, a systematyczne jej przestrzeganie naprawdę ma sens.