Przedstawiony symbolem na mapie bieg i upad warstw można zapisać jako

Dokładnie taka notacja – 45/15 S – najlepiej oddaje sposób zapisu biegu i upadu warstw skalnych na mapie geologicznej. W tej konwencji pierwszy człon, czyli 45, to kąt biegu warstwy wyrażony w stopniach względem kierunku północnego (mierząc zgodnie z ruchem wskazówek zegara). Drugi człon – 15 – oznacza kąt upadu warstwy, czyli nachylenie, również w stopniach. Litera „S” wskazuje, że upad jest skierowany na południe (ang. South). To bardzo przydatny standard, bo pozwala szybko zorientować się, jak dana warstwa leży w terenie, co jest kluczowe choćby przy planowaniu wykopów, tuneli czy ocenie stabilności zbocza. Moim zdaniem, jak się raz to dobrze opanuje, to na każdej mapie geologicznej można się poczuć jak ryba w wodzie. Taka forma zapisu zgodna jest z wytycznymi Polskiego Towarzystwa Geologicznego oraz praktyką międzynarodową, np. według British Geological Survey. Warto też wiedzieć, że ten zapis pojawia się nie tylko na mapach, ale i w dokumentacji inżynierskiej oraz raportach środowiskowych. Dzięki temu geolodzy, inżynierowie i wszyscy użytkownicy map mają ułatwiony dostęp do jednoznacznej, precyzyjnej informacji o przestrzennym ułożeniu skał.