Podczas którego procesu następuje łączenie się pojedynczych cząstek fazy stałej w wyniku wprowadzenia do zawiesiny odczynnika powodującego obniżenie potencjału elektrycznego wokół rozproszonych cząstek?

Koagulacja to proces, który w przeróbce kopalin i ogólnie w inżynierii chemicznej ma naprawdę duże znaczenie. Chodzi tu o celowe łączenie się małych, pojedynczych cząstek fazy stałej w większe agregaty, tzw. koagulatki, przez dodanie do zawiesiny odczynnika koagulującego. Najczęściej wykorzystuje się do tego sole nieorganiczne, które obniżają potencjał elektrokinetyczny wokół cząstek, dzięki czemu słabną siły odpychające i cząstki mogą się ze sobą łączyć. To jest szczególnie ważne na etapie oczyszczania wód technologicznych, odwadniania osadów czy zagęszczania zawiesin. Moim zdaniem, bez prawidłowego zrozumienia koagulacji trudno wyobrazić sobie efektywną eksploatację zakładów przeróbczych – poprawne dobranie koagulanta, jego dawki i parametrów procesu ma bezpośredni wpływ na skuteczność oddzielania faz. Przykład z praktyki – w uzdatnianiu wody do flotacji często stosuje się siarczan glinu jako koagulant, żeby usunąć drobne koloidalne zanieczyszczenia. Warto też pamiętać, że koagulacja jest często pierwszym krokiem przed flokulacją, która polega na tworzeniu jeszcze większych aglomeratów, już z użyciem polimerów. Z mojego doświadczenia wynika, że inżynierowie często mylą oba te procesy – a różnica jest zasadnicza i opiera się właśnie na mechanizmie działania odczynników.