Z krzywej wzbogacalności Henry’ego przedstawionej na rysunku wynika, że poddany analizie densymetrycznej węgiel surowy jest

Analizując krzywą wzbogacalności Henry’ego dla węgla surowego na podstawie przedstawionego wykresu, można zauważyć, że linia jest stosunkowo płaska i przebiega dość łagodnie. Oznacza to, że różnice pomiędzy zawartością popiołu w poszczególnych frakcjach węgla nie są zbyt wyraźne. W praktyce taki kształt krzywej świadczy o trudno wzbogacalnym materiale, czyli węgiel i skała płonna mają bardzo zbliżone gęstości oraz są słabo rozdzielne w standardowych warunkach przeróbki. Tego typu węgiel wymaga zastosowania zaawansowanych i często kosztownych technologii np. bardzo precyzyjnej separacji grawitacyjnej czy nawet metod flotacyjnych, żeby uzyskać akceptowalny efekt wzbogacania. Z mojego doświadczenia w zakładach przeróbczych, taki węgiel generuje większe straty i wyższe koszty procesu, bo klasyczne metody jak stoły koncentracyjne czy osadzarki wypadają tu słabo. Warto pamiętać, że polskie normy jakościowe dla węgla wyraźnie rozróżniają różne klasy wzbogacalności właśnie na podstawie analizy takich krzywych — to jest podstawa do podejmowania decyzji o doborze technologii czy optymalizacji procesu. Tego typu sytuacje są dość wymagające od strony operacyjnej i technologicznej, ale z dobrym podejściem można nawet z trudno wzbogacalnych surowców uzyskać przyzwoity koncentrat, choć raczej nie spektakularnie czysty.