Którą z metod określa technika Channel bonding, wykorzystywana w standardzie transmisji danych EURODOCSIS 3.0?

Poprawnie – technika Channel Bonding w EURODOCSIS 3.0 polega właśnie na łączeniu wielu fizycznych kanałów upstream lub downstream w jeden wspólny kanał logiczny. W praktyce oznacza to, że modem kablowy nie korzysta już tylko z jednego kanału o określonej przepływności (np. 8 MHz w downstream), ale równocześnie z kilku, które są „związane” w jedną wiązkę. Z punktu widzenia użytkownika to wygląda tak, jakby miał jedno dużo szybsze łącze, chociaż w tle dane lecą kilkoma równoległymi strumieniami. W standardzie EuroDOCSIS 3.0 typowym scenariuszem jest łączenie np. 4, 8, a nawet 16 kanałów downstream i kilku kanałów upstream. Każdy z tych kanałów może być modulowany np. 256-QAM w downstream, co daje określoną przepustowość na jeden kanał, a Channel Bonding sumuje te przepustowości. Dzięki temu operator kablowy może oferować pakiety rzędu setek megabitów na sekundę, a nawet powyżej 1 Gb/s, bez konieczności całkowitej wymiany infrastruktury HFC, tylko poprzez lepsze wykorzystanie istniejącego pasma. Moim zdaniem to jest taki sprytny trik inżynierski: zamiast „wyciskać” z jednego kanału coraz więcej, dokładamy kolejne kanały i traktujemy je logicznie jako jeden. Z punktu widzenia CMTS i modemu dane są rozkładane po wielu nośnych, a następnie składane z powrotem we właściwej kolejności, wykorzystując mechanizmy adresowania i numeracji pakietów zdefiniowane w specyfikacjach DOCSIS. W dobrych praktykach sieci HFC Channel Bonding jest też używany do równoważenia obciążenia – modemy są przydzielane do różnych grup bonded channels, żeby rozłożyć ruch i uniknąć zapchania pojedynczych częstotliwości. W realnych wdrożeniach operatorzy stosują też różne konfiguracje bonding groups dla usług masowych i biznesowych, np. firmom przypisuje się szersze grupy kanałów lub mniej współdzielone segmenty, żeby zapewnić stabilne parametry QoS.