Który z wymienionych kabli umożliwi przesłanie sygnału transmisji danych w standardzie DOCSIS bezpośrednio na odległość 50 km?

Poprawna jest odpowiedź z kablem optycznym jednomodowym, bo tylko taki tor transmisyjny zapewni stabilne, bezpośrednie przesłanie sygnału DOCSIS na dystansie rzędu 50 km bez kombinowania z repeaterami po drodze. Światłowód jednomodowy (SM, np. G.652D czy G.657) jest projektowany właśnie do transmisji dalekiego zasięgu, z bardzo małym tłumieniem rzędu 0,2–0,35 dB/km w paśmie 1310/1550 nm. Jak to przemnożysz przez 50 km, to wychodzi tłumienie, które da się sensownie skompensować odpowiednim budżetem mocy nadajników optycznych i ewentualnie wzmacniaczami, zgodnie z praktyką w sieciach operatorskich HFC/FTTx. W systemach opartych o DOCSIS (3.0, 3.1 i nowsze) operatorzy bardzo często robią architekturę typu „Remote PHY/Remote MACPHY”, gdzie sygnał DOCSIS jest transportowany po światłowodzie właśnie na duże odległości między headendem a węzłem optycznym. Moim zdaniem to jest dziś standard branżowy – miedź kończy się relatywnie blisko klienta, a szkielet i dystrybucja idą po światłowodzie jednomodowym. W praktyce oznacza to, że można mieć główną stację czołową w jednym mieście, a węzły optyczne z modemami kablowymi obsługującymi DOCSIS kilkadziesiąt kilometrów dalej, bez dramatycznej utraty jakości sygnału. Jednomod pozwala też łatwo przejść na wyższe przepływności, modulacje QAM/OFDM o dużej gęstości i szerokie kanały downstream/upstream, bo ma dużo lepsze parametry dyspersji niż wielomod. W porządnych projektach sieci kablowych przyjmuje się, że dla takich dystansów nie ma co się bawić w rozwiązania miedziane, tylko od razu stosuje się SM, zgodnie z zaleceniami ITU-T i praktyką operatorów CATV. To jest po prostu najbezpieczniejsze technicznie i ekonomicznie.