Wartość zastępczej mocy promieniowania izotropowego EIRP, która jest określona przez Ministra Środowiska dla darmowego pasma 5 GHz, <b>nie powinna</b> przekraczać

Poprawna jest wartość 30 dBm, bo właśnie taki maksymalny poziom EIRP (Equivalent Isotropically Radiated Power – zastępcza moc promieniowania izotropowego) został przyjęty dla typowych zastosowań w darmowym (nielicencjonowanym) paśmie 5 GHz w Polsce. EIRP to nie jest tylko moc nadajnika, ale suma mocy nadajnika i zysku anteny, pomniejszona o straty w kablach i złączach. Czyli jak masz nadajnik 20 dBm i antenę o zysku 10 dBi, to już wychodzi 30 dBm EIRP i to jest górny limit, którego nie powinno się przekraczać. W praktyce oznacza to, że projektując link Wi-Fi 5 GHz, np. w technologii 802.11a/n/ac, trzeba zawsze patrzeć nie tylko na „wat” nadajnika, ale na cały tor antenowy. Moim zdaniem to jest jeden z częstszych błędów początkujących instalatorów – kupują mocny access point i dużą antenę, a potem wychodzi im EIRP dużo powyżej norm. Dobre praktyki branżowe mówią jasno: najpierw sprawdź przepisy (w Polsce rozporządzenia i decyzje UKE, wytyczne Ministra Środowiska), potem policz EIRP i dopiero dobieraj sprzęt. Przekroczenie 30 dBm może powodować zakłócenia innych sieci, problemy z kompatybilnością elektromagnetyczną, a w skrajnym przypadku nawet konsekwencje prawne. W zastosowaniach typowo lokalnych, jak sieć Wi-Fi w firmie czy łącza punkt–punkt na krótkie dystanse, 30 dBm EIRP w zupełności wystarcza, jeśli link jest dobrze zaprojektowany (czyste widzenie optyczne, sensowna polaryzacja, poprawne ustawienie kanału i szerokości pasma). Z mojego doświadczenia często bardziej opłaca się poprawić jakość instalacji i ograniczyć zakłócenia, niż na siłę podbijać moc. Wtedy i tak uzyskuje się stabilne połączenie, a jednocześnie mieści się w wymaganiach prawnych.