Który z wymienionych poziomów mocy optycznej na wejściu odbiornika uznaje się za optymalny ze względu na odstęp sygnału zarówno od szumów jak i od zniekształceń?

Prawidłowa odpowiedź to 0 dB, ponieważ w praktyce systemów światłowodowych za optymalny poziom mocy optycznej na wejściu odbiornika uznaje się taki, który zapewnia możliwie duży odstęp sygnału od szumu (SNR), ale jednocześnie nie powoduje nieliniowych zniekształceń fotodetektora ani przedwzmacniacza. W uproszczeniu: sygnał ma być wystarczająco silny, żeby „przebić się” ponad szumy, ale nie na tyle mocny, żeby przesterować odbiornik. W wielu typowych urządzeniach telekomunikacyjnych producent w karcie katalogowej podaje tzw. zalecany poziom roboczy, zwykle w okolicach 0 dBm (czyli właśnie 0 dB względem 1 mW). To jest właśnie ten słodki punkt, gdzie BER jest minimalny, a odbiornik pracuje w swoim liniowym zakresie. Moim zdaniem najważniejsze jest, żeby patrzeć nie tylko na czułość odbiornika (np. -28 dBm), ale też na maksymalny dopuszczalny poziom mocy wejściowej (np. 0…-3 dBm) i trzymać się środka tego zakresu. W sieciach PON, WDM czy klasycznych łącza punkt–punkt, instalatorzy zwykle starają się tak dobrać tłumienie (patchcordy, tłumiki optyczne, splittery), żeby na porcie optycznym odbiornika uzyskać właśnie okolice 0 dBm, zamiast „pchać” sygnał na maksa. W standardach takich jak ITU-T G.957 czy zaleceniach producentów transceiverów SFP/SFP+ często podaje się minimalny i maksymalny poziom mocy wejściowej, a optymalny punkt pracy wypada bardzo blisko 0 dBm. W praktyce, jeśli po pomiarach reflektometrem lub miernikiem mocy widzisz na wejściu odbiornika wartości w okolicach 0 dBm, to zwykle oznacza, że link jest dobrze zbilansowany: szumy są względnie niskie, zniekształcenia nieliniowe nie dominują, a margines jakości transmisji jest bezpieczny nawet przy lekkim starzeniu się włókna, złącz czy nadajnika. Dlatego właśnie odpowiedź 0 dB najlepiej spełnia warunek optymalnego kompromisu między szumami a zniekształceniami.