Który system współdzielenia medium transmisyjnego przedstawia rysunek?

Na rysunku widać typowy schemat FDM (Frequency Division Multiplexing), czyli podziału wspólnego pasma częstotliwości na kilka węższych kanałów o stałej szerokości, tutaj po 8 MHz każdy. Poszczególne bloki oznaczone jako F1, F2, F3, … Fn są od siebie odseparowane w dziedzinie częstotliwości, a wszystkie są transmitowane jednocześnie w tym samym medium. To dokładnie odpowiada temu, co dzieje się w kanale dosyłowym, np. w klasycznej telewizji kablowej (DOCSIS downstream), DVB-C czy w systemach radiodyfuzyjnych, gdzie operator „upycha” wiele programów lub strumieni danych w jednym wspólnym paśmie. W kanale dosyłowym mamy zwykle jeden silny nadajnik po stronie sieci (CMTS, stacja czołowa, BTS) i wielu odbiorców, którzy tylko nasłuchują wybranego podkanału częstotliwościowego. Dlatego takie równoległe, stałe w czasie podzielenie pasma na fragmenty o określonych częstotliwościach jest bardzo wygodne i zgodne z praktyką branżową. W standardach kablowych DOCSIS downstream używa się właśnie wielonośnych kanałów o szerokości 6/8 MHz, w LTE i 5G mamy podobną ideę z podziałem pasma na nośne i podnośne (choć tam jest to bardziej zaawansowane, OFDM), ale logika współdzielenia częstotliwości jest podobna. Moim zdaniem warto zapamiętać, że FDM patrzymy „poziomo” po osi częstotliwości – wiele kanałów jednocześnie, każdy w swoim kawałku pasma. W odróżnieniu od TDMA nie ma tu podziału czasu na szczeliny, tylko stały przydział częstotliwości. W kanale zwrotnym zwykle stosuje się inne techniki, bo wielu abonentów musi nadawać do sieci, a to generuje kolizje, problemy z mocą i synchronizacją, więc FDM w typowej postaci, jak na obrazku, tam rzadziej się spotyka.