Awaria w sieci rozległej jest rozumiana jako

W tym pytaniu chodzi o klasyczne, podręcznikowe rozumienie pojęcia „awaria” w sieci rozległej (WAN). Poprawna odpowiedź opisuje sytuację, w której następuje niesprawność urządzeń lub samej sieci, tak duża, że całkowicie uniemożliwia jej prawidłowe funkcjonowanie. Czyli nie mówimy o lekkim spadku jakości, tylko o stanie, w którym usługa przestaje działać zgodnie z przeznaczeniem. W praktyce: router przestaje routować pakiety, łącze jest fizycznie zerwane, uszkodzony jest moduł optyczny albo padł zasilacz w urządzeniu brzegowym. Z punktu widzenia użytkownika – nie da się zestawić połączenia, transmisja nie dochodzi, usługi sieciowe są niedostępne. Tak to jest definiowane w dokumentacji SLA, ITIL czy w standardach eksploatacji infrastruktury operatorskiej. Moim zdaniem warto zapamiętać, że awaria to stan „binaryjny”: albo system świadczy usługę w wymaganym minimalnym zakresie, albo nie. Jeśli nie – mamy awarię. W sieciach WAN operatorzy często rozróżniają awarie krytyczne (np. pad głównego łącza między miastami) od incydentów o mniejszym znaczeniu, ale wspólnym mianownikiem jest właśnie całkowite lub prawie całkowite uniemożliwienie prawidłowej pracy. Dobre praktyki (np. ITIL, ISO/IEC 20000) mówią, że awarie wymagają natychmiastowej reakcji, procedur eskalacji, przełączenia na łącza zapasowe, aktywacji mechanizmów redundancyjnych (HSRP, VRRP, BGP failover). W realnych wdrożeniach WAN administratorzy projektują sieć tak, żeby pojedyncza awaria urządzenia lub łącza nie zatrzymała całkowicie ruchu – stąd stosowanie nadmiarowych tras, ringów MPLS, mechanizmów FRR. Ale definicyjnie, jeśli ta nadmiarowość nie zadziała i usługa przestaje funkcjonować, mówimy o awarii w pełnym znaczeniu tego słowa.