Który zakres częstotliwości jest szerokością pasma kanału zwrotnego w sieciach telewizji kablowej?

Prawidłowy zakres 25–60 MHz odpowiada typowemu pasmu kanału zwrotnego (upstream) w klasycznych sieciach telewizji kablowej HFC zgodnych z zaleceniami DOCSIS i praktyką operatorów kablowych. Kanał zwrotny to ta część widma, w której abonent „odsyła” dane w stronę stacji czołowej – czyli modem kablowy nadaje do CMTS. W dół (downstream) mamy zwykle dużo wyższe częstotliwości, rzędu setek MHz, natomiast właśnie od kilku–kilkudziesięciu MHz zarezerwowane jest pasmo do góry. W tradycyjnych wdrożeniach w Europie i w Polsce przyjmowało się upstream mniej więcej 5–65 MHz, ale efektywnie użyteczne pasmo robocze, po odjęciu różnych rezerw i filtrów, zawiera się właśnie w okolicach 25–60 MHz. Niższe częstotliwości (poniżej ok. 20–25 MHz) są mocno zaśmiecone zakłóceniami impulsowymi, szumem od urządzeń domowych, zasilaczy impulsowych, silników, a także przenikaniem sygnałów radiowych. Dlatego w realnych projektach sieci kablowych inżynierowie starają się przesuwać kanały zwrotne trochę wyżej, żeby poprawić stosunek sygnału do szumu i stabilność transmisji. Z mojego doświadczenia, jak się patrzy na widmo upstream na analizatorze węzła optycznego, to właśnie w okolicach 25–60 MHz pracuje większość nośnych modulowanych QPSK/QAM dla danych internetowych. Standardy DOCSIS bardzo mocno opisują, jak planować to pasmo, jak ustawiać maski filtrów, tłumienie zwrotne gniazd abonenckich i zwrotnic, żeby kanał zwrotny nie był „zajechany” przez zakłócenia z mieszkań. W praktyce technik w terenie, który dobiera rozgałęźniki, odgałęźniki i wzmacniacze, musi pilnować, żeby elementy pasywne dobrze przenosiły sygnały właśnie w tym paśmie, a jednocześnie, żeby nie przepuszczały śmieci powyżej ustalonej granicy. Moim zdaniem to jest taki klasyczny zakres, który warto mieć w głowie przy każdej rozmowie o telewizji kablowej i internecie kablowym, bo od niego zależy, ile realnie da się „wycisnąć” z uploadu dla klientów.