Który z wymienionych kabli pozwoli na przesłanie sygnału transmisji danych w standardzie DOCSIS bezpośrednio na odległość 50 km?

Poprawna jest odpowiedź z kablem optycznym jednomodowym, bo tylko takie medium realnie pozwala przesłać sygnał DOCSIS na dystans rzędu 50 km bez konieczności pośredniego wzmacniania po drodze. Światłowód jednomodowy ma bardzo małe tłumienie, typowo około 0,18–0,25 dB/km dla długości fali 1550 nm, co przy 50 km daje wciąż poziom strat możliwy do skompensowania standardowymi wzmacniaczami optycznymi, np. EDFA. Dzięki temu sygnał RF przenoszony w paśmie DOCSIS po przetworzeniu na sygnał optyczny (HFC – Hybrid Fiber Coax) może być transportowany z głównej stacji czołowej do odległych węzłów optycznych. W praktyce właśnie tak buduje się nowoczesne sieci kablowe: od headendu do węzła idzie światłowód jednomodowy, a dopiero dalej do abonenta odcinek współosiowy. Z mojego doświadczenia w branży, wszelkie dłuższe odcinki szkieletowe i dystrybucyjne w sieciach CATV i DOCSIS robi się na jednomodzie, bo to zgodne z dobrymi praktykami i rekomendacjami producentów sprzętu CMTS i OLT. Standard DOCSIS sam z siebie opisuje warstwę RF, ale operatorzy wdrażają go w architekturach HFC, R-PHY czy DAA, gdzie sekcja optyczna to prawie zawsze G.652D lub podobne włókno jednomodowe. Jednomód ma też dużo większą przepustowość i mniejszą dyspersję modalną niż wielomod, więc nadaje się do połączeń dalekiego zasięgu, magistrali między miastami czy połączeń do dużych węzłów agregacyjnych. W realnych projektach sieci kablowych odcinki 20–60 km po jednym światłowodzie jednomodowym to zupełna norma. Można tam bez problemu puścić sygnały DOCSIS, IPTV, sygnały radiowe, a nawet transmisje 10G/40G Ethernet na tych samych włóknach przy użyciu WDM. Dlatego właśnie wybór jednomodowego kabla optycznego jest tu technicznie i praktycznie jedyną sensowną opcją dla 50 km bezpośredniego odcinka.