Którą topologię selektywnej sieci WDM przedstawiono na rysunku?

Poprawnie: na rysunku pokazano selektywną sieć WDM o topologii gwiazdy. Widać wyraźnie centralny „węzeł pośredni” zrealizowany za pomocą zestawu multiplekserów i demultiplekserów WDM, do którego dochodzą wszystkie linie z poszczególnych węzłów A, B, C, D. Każdy z tych węzłów jest połączony z centrum, a nie bezpośrednio między sobą – to jest właśnie klasyczna logika topologii gwiazdowej: jeden punkt centralny, wiele odgałęzień. W sieciach WDM taka gwiazda często jest budowana z wykorzystaniem pasywnych splitterów/combinerów lub aktywnych przełączników OXC/ROADM, ale idea jest ta sama: centrum decyduje, które długości fali dokąd trafią. Na rysunku widać, że poszczególne długości fal λA1, λA2, λA3, λB1 itd. są najpierw multipleksowane, następnie w centrum demultipleksowane, przełączane i ponownie multipleksowane, a na końcach znów rozdzielane. Moim zdaniem to bardzo typowy schemat dla uczelnianych przykładów z WDM, zgodny z tym, co opisują np. zalecenia ITU-T z serii G.692, G.872 i ogólnie architektury optycznych sieci transportowych OTN. W praktyce taka gwiazda jest stosowana np. w miejskich sieciach szkieletowych (metro WDM), gdzie centralna stacja optyczna łączy kilka dzielnicowych węzłów albo w sieciach operatorskich, gdy chcemy mieć kontrolę nad ruchem i łatwość rekonfiguracji kanałów. Dobra praktyka projektowa mówi, że topologia gwiazdy upraszcza zarządzanie, monitoring i planowanie ochrony (prostsze ścieżki optyczne, łatwiejsze dodawanie kolejnych węzłów), choć oczywiście wprowadza pojedynczy punkt krytyczny w centrum. W nowoczesnych wdrożeniach często łączy się gwiazdę z redundancją, np. podwójnym centrum albo połączeniami awaryjnymi, ale podstawowy wzorzec na rysunku to wciąż klasyczna gwiazda selektywna w WDM.