Przedstawiony na rysunku diagram techniki multipleksacji sygnałów stosowanych w sieciach rozległych jest nazywany zwielokrotnianiem w dziedzinie

Poprawnie wskazano zwielokrotnianie w dziedzinie czasu, czyli TDM (Time Division Multiplexing). Na diagramie widać, że każdy kanał ma przydzielony własny przedział czasowy: najpierw nadaje dane kanał 1, potem kanał 2, potem kanał 3 itd., a całość składa się na jeden szybki strumień bitów w kanale zwielokrotnionym. Kluczowe jest to, że wszystkie sygnały korzystają z tej samej częstotliwości nośnej i tego samego medium transmisyjnego, ale „na zmianę” w kolejnych szczelinach czasowych. Z mojego doświadczenia, jak tylko widzisz takie prostokąty poukładane obok siebie w czasie, z podpisanymi slotami dla kanałów 1, 2, 3, to prawie na pewno chodzi o TDM. W sieciach rozległych technika TDM jest standardem od lat, szczególnie w systemach PDH (E1 – 2,048 Mb/s, T1 – 1,544 Mb/s) i SDH/SONET, gdzie ramka jest podzielona na time sloty przypisane konkretnym kanałom. Tak działa np. klasyczna telekomunikacja cyfrowa, gdzie wiele rozmów telefonicznych jest pakowanych w jedną linię światłowodową lub miedzianą. W praktyce wygląda to tak, że urządzenie multipleksera, zgodnie z zegarem systemowym, cyklicznie odczytuje bity z poszczególnych wejść i wstawia je do odpowiednich slotów w ramce. Demultiplekser po drugiej stronie robi dokładnie to samo, tylko w odwrotnej kolejności – „wyciąga” z ramki dane danego kanału w jego szczelinie czasowej. Z punktu widzenia dobrych praktyk, TDM zapewnia deterministyczne opóźnienia i przewidywalną przepływność dla każdego kanału, co jest bardzo ważne np. dla usług głosowych, transmisji sygnałów sterujących czy w systemach przemysłowych czasu rzeczywistego. W nowoczesnych sieciach pakietowych stosuje się też rozwiązania inspirowane TDM, jak np. time-aware shaping w TSN (Time-Sensitive Networking), gdzie znowu kluczowe są precyzyjnie zdefiniowane okna czasowe. Dlatego rozumienie TDM to podstawa przy projektowaniu i analizie sieci WAN i systemów telekomunikacyjnych – pomaga zrozumieć, jak na jednym łączu można bezpiecznie „upchnąć” wielu użytkowników bez wzajemnych zakłóceń.