Przedstawione na rysunku złącze, stosowane w infrastrukturze sieci komórkowych oraz w systemach przywoławczych, to złącze typu

Prawidłowo rozpoznane złącze typu N to bardzo charakterystyczny element torów wysokiej częstotliwości. Złącza N zostały opracowane pierwotnie przez firmę Bell Labs jako precyzyjne złącza koncentryczne do pracy w paśmie mikrofalowym. Typowe, współczesne złącze N dobrej jakości pracuje poprawnie do ok. 11 GHz, a wersje precyzyjne nawet wyżej. Dzięki temu świetnie nadaje się do infrastruktury sieci komórkowych, systemów radiokomunikacyjnych, stacji bazowych, a także linków radioliniowych. W praktyce, gdy widzisz na maszcie antenowym gruby kabel koncentryczny 1/2" lub 7/8" do sektora LTE czy 5G, na jego końcu niemal zawsze siedzi właśnie złącze N lub jego większy „kuzyn” 7/16 DIN. Złącze N ma gwintowaną nakrętkę, wyraźnie widoczną moletowaną powierzchnię ułatwiającą dokręcanie ręką oraz stosunkowo dużą średnicę. W środku znajduje się pin środkowy i dielektryk utrzymujący geometrię linii koncentrycznej. Dobre praktyki mówią, żeby zawsze pilnować dopasowania impedancji – w systemach komórkowych używa się wersji 50 Ω, zgodnej ze standardami dla urządzeń nadawczo-odbiorczych RF. Niewłaściwy dobór impedancji (np. 75 Ω) powoduje wzrost współczynnika fali stojącej VSWR i większe straty, co w sieciach komórkowych jest po prostu nieakceptowalne. Moim zdaniem warto zapamiętać, że złącze N to taki „złoty środek” między małymi złączami (SMA, TNC) a ciężkimi złączami 7/16 DIN. Jest wytrzymałe mechanicznie, dobrze uszczelniane (wersje outdoor IP67), relatywnie tanie i łatwe w montażu na kablach o większej średnicy. W systemach przywoławczych (paging), w radiotelefonach bazowych czy repeaterach GSM złącza N są standardem właśnie z tych powodów. Dobrą praktyką jest też dokręcanie ich kluczem dynamometrycznym, zgodnie z zaleceniami producenta, aby zapewnić stabilne parametry mikrofalowe i szczelność złącza w długim okresie eksploatacji.